जमीनीखाली घाम येतोय

विरहाच्या आगीत होरपळतोय
विभक्ती प्रत्यय अनुभवतोय
कसंबसं सन्मानानं जगतोय
पण जमीनीखाली घाम येतोय
-सागर

मृत्यू...

मृत्यू...
सर्वांच्या मनांत थैमान घालणारा
कुठे शांत तर कुठे रौद्र रुप धारण करणारा
तरीही...
प्रत्येकाला अमरत्वाचे विष पाजणारा
कधी नकळत उचलून नेणारा
तर कधी हिंस्त्र वेदना देणारा
मलाही...
तो हवाय एका अज्ञात विश्वात नेणारा
एका थंड व बोचर्‍या स्पर्शाने कापवणारा
तसाच जाळणार्‍या उष्म्याने हादरवणारा
हिंस्त्र श्वापदाच्या तोंडाने लचके तोडणारा
मृत्यू...

- सागर

उर्मीच्या नशेत

डोळ्यांतले तुझ्या आकर्षण ते वेडावणारे
अंग प्रत्यंग तुझे रुपदर्शन ते कापवणारे
हास्य तुझे श्वास माझा रोखून ते धरणारे
उर्मीच्या नशेत वाहता सारे क्षण ते गोठवणारे

- सागर

सागराच्या लाटा

सागराच्या लाटा कधी
नि:शब्द वहात असतात
तर कोलाहलात कधी
नुसत्या खळबळत असतात
- सागर